Titles, abstracts and Nederlandse samenvattingen

Rodríguez B., de León L., Martín A., Alonso J. & Nogales M. 2003. Status and distribution of breeding seabirds in the northern islets of Lanzarote, Canary Islands. Atlantic Seabirds 5(2): 41-56.

We describe the results of a survey of breeding seabirds carried out between 2000 and 2002 in the northern islets of Lanzarote, Canary Islands, with particular emphasis on their status and distribution. For White-faced Storm-petrel Pelagodroma marina, Madeiran Storm-petrel Oceanodroma castro, Lesser Black-backed Gull Larus [fuscus] graellsii and Yellow-legged Gull Larus cachinnans atlantis, some new colonies were discovered on different islets. All species have maintained their numbers over the last 15 years, with the exception of the Yellow-legged Gull, which has undergone a well-documented increase; in 1987, about 400 breeding pairs were estimated but during the present study, almost 1000 pairs were counted. In addition, some comments on threats to these seabird populations are presented. On La Graciosa, feral cats are a major predator of the European Storm-petrel population, killing more than 50 birds during this study alone.

AANTALLEN EN VERSPREIDING VAN BROEDENDE ZEEVOGELS TEN NOORDEN VAN LANZAROTE OP DE CANARISCHE EILANDEN

Dit artikel beschrijft de resultaten van een inventarisatie van broedende zeevogels die in 2000-2002 werd uitgevoerd op eilandjes ten noorden van Lanzarote (figuur 1). De nadruk van de inventarisatie lag op het vaststellen van de aantallen en verspreiding. Aantalsschattingen werden gemaakt van Bulwers Stormvogel Bulweria bulwerii, Kuhls Pijlstormvogel Calonectris borealis, Kleine Pijlstormvogel Puffinus assimilis baroli, Bont Stormvogeltje Pelagodroma marina, Stormvogeltje Hydrobates pelagicus, Madeira Stormvogeltje Oceanodroma castro, Kleine Mantelmeeuw Larus graellsii en Geelpootmeeuw Larus michahellis atlantis (tabel 2). Op verschillende eilandjes werden nieuwe kolonies ontdekt van Bont Stormvogeltje, Madeira Stormvogeltje, Kleine Mantelmeeuw en Geelpootmeeuw. De aantallen van alle soorten zijn de laatste 15 jaar vrijwel gelijk gebleven, uitgezonderd de Geelpootmeeuw. De toename van deze soort is goed gedocumenteerd: in 1987 werd de populatie geschat op 400 paar, in 2003 werden ca 1000 paar geteld. Dit artikel eindigt met een paragraaf over bedreigingen van de beschreven zeevogelpopulaties. Op La Graciosa zijn verwilderde katten een belangrijke predator van Stormvogeltjes; tijdens de inventarisatie in 2000-2001 alleen al werden restanten van meer dan 50 dode vogels gevonden.

Anker-Nilssen T., Aarvak T. & Bangjord G. 2003. Mass mortality of Atlantic Puffins Fratercula arctica off Central Norway, spring 2002: Causes and consequences. Atlantic Seabirds 5(2): 57-72.

In late March and early April 2002, at least 300 dead or dying Atlantic Puffins Fratercula arctica were reported beached on the coast of Central Norway between 62º30' and 65º00'N. Post-mortem examinations of 30 individuals, 93% of which were adult birds, revealed that they had starved. No signs of injuries, parasites, diseases or external contamination were found, but levels of accumulated contaminants were not measured. The most likely origin of these birds were breeding sites at or in the vicinity of Røst (c. 450,000 pairs in 2001) 400-600 km further north. Based on a large difference between expected and observed adult survival rate for Atlantic Puffins at Røst between 2001 and 2002, it is possible that as many as 100,000 puffins died in this unusual but seemingly minor incident.

MASSALE STERFTE VAN PAPEGAAIDUIKERS FRATERCULA ARCTICA IN CENTRAAL NOORWEGEN, VOORJAAR 2002: OORZAKEN EN GEVOLGEN

Eind maart, begin april 2002 werden minstens 300 dode of stervende Papegaaiduikers Fratercula arctica gemeld die op de kust van centraal Noorwegen waren aangespoeld (figuur 1). Post-mortem onderzoek van 30 slachtoffers, waarvan 93% adult was, bracht aan het licht dat ze waren verhongerd (figuur 2). Er werden geen sporen van verwondingen, parasieten, ziektes of externe besmettingen gevonden; gehaltes van contaminanten werden niet bepaald. De slachtoffers waren waarschijnlijk afkomstig van de kolonies op of in de omgeving van Røst (ca 450,000 paar in 2001) 400-600 km noordelijker (figuur 1 & 3, tabel 2). Gebaseerd op een groot verschil in waargenomen en verwachte overleving van volwassen vogels op Røst tussen 2001 en 2002, zijn mogelijk 100,000 Papegaaiduikers omgekomen bij dit ongewone en ogenschijnlijk onbeduidend incident.

Grecian V.D, Diamond A.W. & Chardine J.W. 2003. Sexing Razorbills Alca torda breeding at Machias Seal Island, New Brunswick, Canada, using discriminant function analysis. Atlantic Seabirds 5(2): 73-80.

In 2000 and 2001, we determined the sex of 80 adult Razorbills Alca torda caught on Machias Seal Island, New Brunswick, Canada, 71 birds in 2000 and 9 in 2001. Sex was determined for the 2000 birds using DNA from feathers, and for the 2001 captures using behavioural observations. Males averaged significantly larger than females in head+bill (3% larger), culmen (3%) and bill depth (4%). Discriminant Function Analysis (DFA) was used to classify birds that were not sexed. The function correctly classified 78% of birds using the linear measurements (head+bill, bill depth, wing chord, and tarsus) and 79% when a stepwise procedure was used. The highest classification success rate (80%) resulted from using only head+bill and bill depth. Bill size of Razorbills from Quebec and Labrador is very similar to those from Machias Seal Island, suggesting that the functions reported here may apply throughout the North American breeding population.

GESLACHTSBEPALING VAN ALKEN ALCA TORDA BROEDEND OP MACHIAS SEAL ISLAND, NEW BRUNSWICK, CANADA, MET DISCRIMINANT FUNCTIE ANALYSE

In 2000 en 2001 bepaalden we het geslacht van 80 adulte Alken Alca torda die waren gevangen op Machias Seal Island, New Brunswick Canada (71 in 2000, 9 in 2001). Het geslacht van de vogels uit 2000 werd bepaald aan de hand van DNA afkomstig uit enkele veren, het geslacht van de vogels uit 2001 aan de hand van waargenomen gedrag. Maten van mannetjes waren gemiddeld groter dan vrouwtjes voor kop+snavel (3% groter), bovensnavel (3%) en snavelhoogte (4%) (tabel 1 & 2). Discrimant functie analyse (DFA) werd gebruikt om vogels met onbekend geslacht te kwalificeren. DFA kwalificeerde 78% van de vogels correct met behulp van lineaire maten (kop+snavel, snavelhoogte, vleugel en tarsus) en 79% met behulp van een stapsgewijze procedure (figuur 1). Het hoogste 'kwalificatiesucces' werd behaald door alleen kop+snavel en snavelhoogte te gebruiken. Aangezien de grootte van de snavel van Alken in Quebec en Labrador vrijwel identiek is aan die van vogels van Machias Seal Island, zouden de beschreven DFA-functies gebruikt kunnen worden voor de gehele Noord-Amerikaanse broedpopulatie.

Olson S.L. 2003. A fossil of the Great Auk Pinguinus impennis from Middle Pleistocene deposits in Bermuda. Atlantic Seabirds 5(2): 81-84.

A partial premaxilla of a Great Auk Pinguinus impennis was recovered from Middle Pleistocene deposits on Green Island, Bermuda. These deposits formed during the interglacial sea-level rise of Marine Isotope Stage 11 and are about 400 000 years old. This constitutes the first record of Great Auk for Bermuda and probably represents a bird that died at sea and was washed ashore.

EEN FOSSIEL VAN EEN REUZENALK PINGUINUS IMPENNIS IN MIDDEN PLEISTOCENE AFZETTINGEN OP BERMUDA

Op Green Island Bermuda werd in Midden Pleistocene afzettingen een deel van een premaxilla van een Reuzenalk Pinguinus impennis gevonden (figuur 1). Deze afzettingen zijn ca 400,000 jaar oud en zijn ontstaan tijdens de interglaciale zeespiegelstijging in de zogenaamde Marine Isotope Stage 11. Deze vondst is het eerste geval van een Reuzenalk voor Bermuda. Waarschijnlijk is de vogel op zee gestorven en op het strand aangespoeld.

Hales S. & Vaughan J 2003. Dark-rumped Oceanodroma Storm-petrels in the central Atlantic Ocean. Atlantic Seabirds 5(2): 85-86.

On 15 April 2003, two dark-rumped Oceanodroma Storm-petrels were observed in a mixed feeding flock of seabirds, at 04°13'N, 19°10'W. It is argued that both appear to be Swinhoe's Storm-petrel Oceanodroma monorhis.

STORMVOGELTJES MET EEN DONKERE STUIT IN DE CENTRALE ATLANTISCHE OCEAAN

Op 15 april 2003 werden op 04°13'NB, 19°10'WL in een gemengde groep foeragerende zeevogels twee stormvogeltjes met een donkere stuit gezien. De auteurs beargumenteren dat beide vogels Chinese Stormvogeltjes Oceanodroma monorhis zijn.