Titles, abstracts and Nederlandse samenvattingen

Schreiber J. & Kissling W.D.  2005. Factors affecting the breeding success of Arctic Terns Sterna paradisaea in a colony at Kaldbaksbotnur, Faroe Islands. Atlantic Seabirds 7(3): 97-105

Food shortage and predation are the main factors limiting the breeding success of many colonial seabirds. The aim of this study was to examine whether they influence breeding success of Arctic Terns Sterna paradisaea in a colony of 99 breeding pairs at Kaldbaksbotnur on the island of Streymoy, Faroe Islands. In 2003, we investigated clutch size, hatching success, food provisioning to chicks, kleptoparasitism, and predation, and the number of fledged chicks. Clutch size was on average 1.65 (±0.48) eggs/clutch with a hatching success of 100%. Food provisioning rates were low with 0.47 (±0.18) feeds per nest per hour. Most prey items were small (c. 32 mm long), and terns showed high rates of intraspecific kleptoparasitism. Attacks by avian predators were occasionally observed, mainly by Herring Gulls Larus argentatus, but were unsuccessful in all observed cases. Counts of fledged chicks indicated average breeding productivity of 0.22 chicks per pair. Our results suggest that breeding success in this colony was mainly affected by food shortage, possibly limited sandeel Ammodytes spp. availability. Predation appears to be less important, but could occur at a low rate. The results are consistent with recent evidence showing that seabirds that feed on sandeels currently have limited breeding success in the North Atlantic region.

FACTOREN DIE HET BROEDSUCCES BEPALEN VAN NOORDSE STERNS STERNA PARADISAEA IN KALDBAKSBOTNUR, FARÖER

Voedselgebrek en predatie zijn de belangrijkste factoren die het broedsucces van vele kolonie- broedende zeevogels beperken. Het doel van dit onderzoek was te onderzoeken of deze factoren invloed hebben op het broedsucces van Noords Sterns Sterna paradisaea in een kolonie van 99 broedpaar in Kaldbaksbotnur op het eiland Streymoy, Faröer. In 2003 onderzochten we legselgrootte, uitkomstsucces, voederen van de kuikens, kleptoparasitisme, predatie en het aantal uitgevlogen jongen. De legselgrootte bedroeg gemiddeld 1.65 (±0.48) ei/legsel met een uitkomstsucces van 100. Voederfrequenties waren laag met 0.47 (±0.18) voederbeurten per nest per uur. De meeste prooien waren klein (ca 32 mm lang). De sterns ondervonden een hoog aandeel van intraspecifiek kleptoparasitisme. Aanvallen door vogels werden soms waargenomen, met name door Zilvermeeuwen Larus argentatus, maar deze waren in alle waargenomen gevallen niet succesvol. Tellingen van uitgevloegen jongen wezen op een gemiddeld broedsucces van 0.22 kuiken per paar. Onze resultaten suggereren dat het broedsucces in deze kolonie grotendeels wordt beïnvloed door voedselgebrek, mogelijk door een beperkend aanbod zandspiering Ammodytes spp.. Predatie lijkt minder belangrijk, maar kan in een lage frequentie optreden. De resultaten zijn consistent met recente bevindingen dat zeevogels die op zandspiering foerageren, in de Noord-Atlantische regionen tegenwoordig een laag broedsucces hebben.

López Suárez P., Varo Cruz N., Hazevoet C.J. & López Jurado L.F. 2005. Restricted nesting habitat and reproductive failure of Magnificent Frigatebirds Fregata magnificens in the Cape Verde Islands. Atlantic Seabirds 7(3): 107-120

The islets of Baluarte and Curral Velho, off the island of Boavista, Cape Verde Islands, are the only two breeding sites of the Magnificent Frigatebird Fregata magnificens in the Western Palaearctic. This East Atlantic relict population was monitored from the summer of 1999 up to May 2006. Most surveys were conducted during the breeding season, i.e. from November to June. Total reproductive failure has been the rule over the last seven consecutive breeding seasons. Possible causes of nest failure are attributed to: 1) accidental egg loss during the incubation period; 2) hatching failure. The most plausible reasons explaining both causes are discussed. Human persecution and disturbance, restricted nesting habitat and isolation, and unsuccessful breeding has brought the population on the verge of extinction. The remaining population, thought to consist of 4-5 adult individuals (2 females and 2-3 males), is unlikely to survive on its own.

BEPERKT BROEDHABITAT EN FALEN VAN REPRODUCTIE BIJ AMERIKAANSE FREGATVOGELS FREGATA MAGNIFICENS IN DE KAAPVERDISCHE EILANDEN

De eilandjes Baluarte en Curral Velho, voor de kust van het eiland Boavista in de Kaapverdische Eilanden, zijn de enige broedplaatsen van de Amerikaanse Fregatvogel Fregata magnificens in de West Palearctis. Deze Oost-Atlantische relictpopulatie werd van de zomer 1999 t/m mei 2006 gemonitord. De meeste (inventarisatie)bezoeken werden in het broedseizoen gebracht, d.w.z. van november tot juni. Gedurende de laatste zeven achtereenvolgende broedseizoenen was het reproductiesucces nihil. Mogelijke oorzaken van mislukken van legsels zijn: 1) verlies van eieren tijdens de broedtijd; 2) niet uitkomen van eieren. De meest aannemelijke oorzaken hiervoor worden besproken. Vervolging en verstoring door mensen, een beperkt oppervlak aan broedhabitat, de geïsoleerde ligging en het uitblijven van broedsucces hebben de populatie op de rand van utisterven gebracht. De overgebleven populatie, waarschijnlijk bestaand uit 4-5 adulte individuen (2 vrouwtjes ene 2-3 mannetjes), kan waarschijnlijk niet zelfstandig overleven.

Horssen, P. van 2006. Large numbers of Cape Verde Shearwaters Calonectris edwardsii off Santo Antão, Cape Verde Islands, in July 2005. Atlantic Seabirds 7(3): 121-126

During systematic sea watching in the period 20–27 July 2005 at Ponta do Sol, Santo Antão, Cape Verde Islands, a total of 6653 Cape Verde Shearwaters Calonectris edwardsii were counted. Largest numbers were counted 2–2.5 hours before sunset. Main flight direction was east. Numbers of Cape Verde Shearwaters were low 1–1.5 hours after sunrise, with the main flight direction being west.

HOGE AANTALLEN KAAPVERDISCHE PIJLSTORMVOGELS CALONECTRIS EDWARDSII BIJ SANTO ANTÃO, KAAPVERDISCHE EILANDEN, IN JULI 2005

Tijdens systematische zeetrektellingen in de periode 20–27 juli 2005 op Ponta do Sol, Santo Antão, Kaapverdische Eilanden, werden 6653 Kaapverdische Pijlstormvogels Calonectris edwardsii geteld.. De hoogste aantallen werden 2–2.5 uur voor zonsondergang gezien. De belangrijkste vliegrichting was oost. De aantallen waren 1–1.5 uur na zonsopkomst het laagst, met west als belangrijkste vliegrichting.

Lavers J.L., Muzaffar S.B. & Jones I.L. 2006. Double white lines on the bill of the Razorbill Alca torda: remnants of an association with the extinct Great Auk Penguinus impennis? Atlantic Seabirds 7(3): 127-132

One of the diagnostic features of the Razorbill Alca torda is the distinct white line running vertically across the bill. Here we report the presence of two white bill lines in 10 wintering Razorbills from Newfoundland, Canada in addition to a small number of unreported birds from museum collections and personal records. Populations of Razorbills across their range have been divided into two major subspecies based on morphological variation, although molecular studies do not support such a subdivision. Molecular phylogeny of the auks place Razorbills as the closest relatives of the extinct Great Auk Penguinus impennis. Multiple white bill lines were a characteristic of the Great Auk and we speculate that this variation in the bill marking in the Razorbill is an atavism, reflecting their common ancestry.

DUBBELE WITTE SNAVELGROEVEN BIJ DE ALK ALCA TORDA; OVERBLIJFSELEN VAN REUZENALK PENGUINUS IMPENNIS?

Het verticale witte lijntje over de snavel is één van de opvallendste kenmerken van de Alk Alca torda. In dit artikel worden tien Alken beschreven die zelfs twee witte verticale groeven hadden.. De vogels waren allemaal in winterkleed en werden in Newfoundland (Canada) gevangen. Speurwerk in een aantal grote musea leverde nog enkele exemplaren op en Noorse onderzoekers wisten zich kleine aantallen te herinneren die zij nog niet eerder gerapporteerd hadden. Tegenwoordig worden bij de Alk twee ondersoorten onderscheiden. Dit onderscheid is gemaakt op grond van de gemiddelde afmetingen; moleculair werk heeft tot dusverre deze onderverdeling niet kunnen ondersteunen. De naaste verwant van de Alk is de inmiddels uitgestorven Reuzenalk Penguinus impennis. Deze soort had een flink aantal witte, verticale snavelgroeven en de auteurs speculeren dan ook dat de gevonden variatie in het aantal witte groeven bij de Alk een atavisme is, een terugval naar kenmerken van een gemeenschappelijke voorouder.

Dahl H.K., Barrett R.T. & Ims R.A. 2005. Effects of supplementary feeding on provisioning and growth rates of Atlantic Puffin Fratercula arctica chicks in North Norway. Atlantic Seabirds 7(3): 133-143

After many years of a gradual change in chick diet and a supposed deterioration in feeding conditions, chicks of Atlantic Puffins Fratercula arctica were fed 50 g supplementary food per day (capelin Mallotus villosus) to test if they grew faster than control chicks, thus indicating that conditions really were suboptimal. Growth rates were, however, approximately the same as for control chicks through a near halving of provisioning rate by the experimental parents. This suggests that feeding conditions, despite a large change in diet composition, were still adequate for normal breeding.

EFFECT VAN BIJVOEDERING OP VOEDEREN EN GROEISNELHEID VAN KUIKENS VAN PAPEGAAIDUIKER FRATERCULA ARCTICA IN NOORD-NOORWEGEN

Na vele jaren van een geleidelijke verandering in het dieet van kuikens van Papegaaiduikers Fratercula arctica en een veronderstelde achteruitgang in foerageeromstandigheden, werden kuikens bijgevoerd met 50 g lodde Mallotus villosus per dag om te controleren of ze sneller groeiden dan de ‘controle-kuikens’. Daarmee zou aangetoond kunnen worden dat de omstandigheden inderdaad suboptimaal zijn. De groeisnelheid van de bijgevoerde kuikens was echter ongeveer hetzelfde als voor ‘controle-kuikens’ als gevolg van een afname van de voederen door de ouders. De resultaten suggereren dat foerageeromstandigheden, ondanks een grote verandering in de samenstelling van het dieet, nog steeds voldoende zijn om normaal te broeden.