Titles, abstracts and Nederlandse samenvattingen

Hounsome, M.V., Insley, H., Elliott, S. Graham, K.L. & Mayhew, P. 2006. Monitoring European Storm-petrels Hydrobates pelagicus: a comparison of the results provided by mark/recapture and tape response methods. Atlantic Seabirds 8(1/2): 5-20

Two techniques for estimating the size of breeding populations of European Storm-petrels Hydrobates pelagicus were carried out on two Scottish islands: the tape response method (in 1999 and 2004) and three types of mark/release/recapture method (in each year since 1998). The tape response method gave lower estimates than the MRR methods, raising questions about the assumptions and limitations of the techniques for monitoring European Storm-petrel populations. An apparent fall in population on Priest Island in 2004, indicated by the tape response method, is discussed.

MONITORING VAN STORMVOGELTJES HYDROBATES PELAGICUS: EEN VERGELIJKING VAN DE RESULTATEN VAN VANGST/TERUGVANGST- EN PLAYBACK-METHODEN

Op twee Schotse eilanden werden twee technieken gebruikt om de grootte van de broedpopulatie van Stormvogeltje Hydrobates pelagicus te bepalen: playback-methode (in 1999 en 2004) en drie typen van vang/terugvangmethoden (jaarlijks sinds 1998; vangen, merken, vrijlaten en terug vangen). De playback-methode leverde lagere schattingen op dan de vang/terugvangmethode, hetgeen vragen oproept over de aannames en beperkingen van de technieken om Stormvogeltjes te monitoren. Een ogenschijnlijke afname in een populatie op Priest Island in 2004, aangetoond met de playback methode, wordt bediscussieerd.

Brown, J.G. 2006. Census of European Storm-petrels Hydrobates pelagicus on Skomer Island. Atlantic Seabirds 8(1/2): 21-30

Comprehensive tape playback surveys were carried out in 2003 and 2004 in order to provide repeatable estimates of the number of European Storm-petrels Hydrobates pelagicus breeding on Skomer Island. This included the measurement of response-rates by repeated visits to two sub-colonies, one each year. In 2003, the cumulative number of Apparently Occupied Sites was still increasing on the 11th and final visit, and so the data were extrapolated to predict an asymptote. The 2004 calibration plot levelled out after the 7th visit (probably due to the consistent use of a more effective tape) but the discovery of a new site on the 13th visit resulted in a slightly higher predicted asymptote than that was found. The respective response-rates of 0.27 and 0.44 were significantly lower than previously thought, and thus give higher population estimates when responses were adjusted by the reciprocal correction factors. The Skomer European Storm-petrel population is now thought to be in excess of 300 AOS, and is becoming a significant component of the Skomer and Skokholm SPA (now the population on the latter is apparently declining). Tape quality has a significant effect on the number of responses elicited, which has important implications for future surveys.

INVENTARISATIE VAN STORMVOGELTJE HYDROBATES PELAGICUS OP SKOMER

In 2003 en 2004 werden uitgebreide inventarisaties - met behulp van playback van geluidsopnames (playback-methode)- van Stormvogeltjes Hydrobates pelagicus uitgevoerd teneinde vergelijkbare schattingen te krijgen van het aantal broedpaar op Skomer. Het bepalen van de antwoordfrequentie door middel van meerdere herhaalde bezoeken aan twee subkolonies, elk in een jaar. In 2003 nam het cumulatieve aantal ‘schijnbaar bezette nesten’ (AOS) tijdens het elfde en laatste bezoek nog steeds toe. Derhalve werden de data geëxtrapoleerd om de asymptoot te berekenen. In 2004 vlakte de calibratieplot af na het 7e bezoek (waarschijnlijk als gevolg van gebruik van een effectievere geluidsopname, maar de ontdekking van een nieuw nest tijdens het dertiende bezoek resulteerde in een iets hogere asymptoot dan gevonden. De antwoordfrequenties van respectievelijk 0,27 en 0,44 waren significant lager dan voorheen werd gedacht, hetgeen leidt tot hogere populatieschattingen indien deze correctiefactoren worden toegepast. De populatie op Skomer wordt nu geschat op meer dan 300 AOS; waarmee Skomer een belangrijk onderdeel begint te worden van het Vogelrichtlijngebied (SPA) Skomer and Skokholm, zeker nu de populatie op het laatste eiland blijkbaar afneemt. De kwaliteit van de geluidsopname heeft een significant effect op het aantal ‘uitgelokte’ antwoorden, hetgeen belangrijke implicaties heeft voor toekomstige inventarisaties.

Gutiérrez, R., López, F., Ramal A. & Guinart, E. 2006. Coastal Mediterranean Storm-petrel Hydrobates pelagicus populations: isolated small breeding sites or outlying subcolonies of larger breeding colonies? Atlantic Seabirds 8(1/2): 31-40

There are few known coastal breeding sites for the Mediterranean Storm-Petrel Hydrobates pelagicus melitensis in Spain and France, apart from their core breeding areas in the Balearics and central Mediterranean. In spite of the difficulty of documenting breeding in this species, islands closer to core breeding areas have well-known breeding populations, whilst sites in NE Catalonia and France have not, despite thorough research. Ringing effort has provided a different approach to addressing the issue of determining breeding colonies; ringing results suggest the possibility of an irregular, opportunistic breeding at sites in NE Catalonia and France when habitat conditions are optimal. Of 27 birds trapped and ringed in NE Catalonia from 2003-2005, five were recaptures from the Balearics and Murcia, W Mediterranean Spain (15,62%). In contrast, only an average of 0,22% of total Spanish ringings 1969-2002 (n=10.997) were long-distance recaptures. These differences support the idea of a breeding distribution composed of core breeding areas and isolated small breeding sites such as those in NE Catalonia. Given habitat resource variability, such small peripheral area could act as either irregular breeding sites, as some past evidence and body condition of trapped birds suggest or, alternatively, as part of core areas feeding grounds for either adults or non-breeding birds.

BROEDENDE STORMVOGELTJES HYDROBATES PELAGICUS LANGS DE MIDDELLANDSE ZEEKUST: KLEINE GEÏSOLEERDE BROEDPLAATSEN OF SUBKOLONIES VAN GROTERE KOLONIES?

Naast de kerngebieden op de Balearen en in de centrale Middellandse Zee zijn er weinig bekende broedplaatsen van het Mediterraan Stormvogeltje Hydrobates pelagicus melitensis aan de kust van Spanje en Frankrijk. Ondanks de problemen om het broeden van deze soort te documenteren is het duidelijk dat eilanden dichter bij het kerngebied bekende kolonies herbergen, terwijl ze in Noordoost-Catalonië en Frankrijk ontbreken, ondanks grondig onderzoek. Ringen van vogels heeft geleid tot een andere aanpak om broedkolonies vast te stellen; ringgegevens suggereren de mogelijkheid van onregelmatig, opportunistisch broeden in Noordoost-Catalonië en Frankrijk indien habitatcondities optimaal zijn. Van 27 terugvangsten van geringde vogels in Noordoost-Catalonië in 2003-2005, waren er vijf (15,62%) afkomstig van de Balearen en Murcia (westelijke Spaanse Middellandse Zee). Ter vergelijking; slechts 0,22% van het totaal aantal Spaanse terugmeldingen in 1969-2002 (n=10997) was afkomstig van (lange afstand)terugvangsten. Deze verschillen ondersteunen de idee dat de broedverspreiding bestaat uit kerngebieden en kleine geïsoleerde broedplaatsen zoals in Noordoost-Catalonië. Gezien de variatie in habitatkwaliteit zouden dergelijke kleine, perifere gebieden onregelmatige broedplaatsen kunnen zijn, zoals gesuggereerd wordt door resultaten uit het verleden en de conditie van gevangen vogels, of als deel van de belangrijkste foerageergebieden voor zowel adulte als niet-broedende vogels.

Robertson, G.J., Russell, J., Bryant, R., Fifield, D.A. & Stenhouse, I.J. 2006. Size and trends of Leach’s Storm-Petrel Oceanodroma leucorhoa breeding populations in Newfoundland. Atlantic Seabirds 8(1/2): 41-50

The world’s largest Leach’s Storm-Petrel Oceanodroma leucorhoa colonies are in Newfoundland, Canada, with Baccalieu Island alone supporting over 3 million nesting pairs. Since 2001, an effort was made to re-census many of the larger colonies in Newfoundland and compare current population estimates with those from the 1970s and early 1980s. Surveys were undertaken by grubbing small plots, calculating occupied burrow densities and extrapolating these densities to the area occupied by petrels. Playback and burrow entrance monitoring proved to be less or equally effective as grubbing, but required much more time, possibly due to the high densities of occupied burrows. The larger colonies examined appeared to be stable between the 1970-80s and the early 2000s while the two smaller colonies examined, Middle Lawn Island and Small Island, showed declines. The establishment of large gull (both Great Black-backed Gull Larus marinus and Herring Gull L. argentatus) colonies close to these two islands in the 1970s may explain the population declines at these sites, although habitat quality differences among islands could not be ruled out. In contrast, massive predation (an estimated 49,000 adults killed/year) of Storm-Petrels on Great Island, Witless Bay by large gulls did not appear to have reduced the breeding Storm-Petrel population which remains around 270,000 breeding pairs. Although Leach’s Storm-Petrel colonies in Newfoundland appear to be faring well in the last 2-3 decades, continued monitoring is warranted, given potential threats from large gull predation, contaminants, chronic oil pollution and offshore oil and gas production.

OMVANG EN TRENDS VAN BROEDPOPULATIES VAN VAAL STORMVOGELTJE OCEANODROMA LEUCORHOA IN NEWFOUNDLAND

De grootste kolonies van Vaal Stormvogeltje Oceanodroma leucorhoa ter wereld bevinden zich in Newfoundland, Canada, met alleen op Baccalieu Island al meer dan 3 miljoen paar. Sinds 2001 wordt inspanning verricht om de grotere kolonies in Newfoundland opnieuw te inventariseren teneinde huidige populatieschattingen te vergelijken met die van de jaren zeventig en begin jaren tachtig. Inventarisaties werden uitgevoerd door te ‘graaien’ in kleine plots (met de hand holen inspecteren), dichtheden van bezette holen te berekenen en deze dichtheden te extrapoleren naar het gebied dat door de stormvogeltjes wordt gebruikt. Playback van geluidsopnames en monitoring van ingangen van holen bleek minder of even efficiënt als graaien, maar vereiste veel meer tijd, mogelijk als gevolg van hogere dichtheden van bezette holen. De onderzochte grotere kolonies leken stabiel tussen de jaren zeventig/tachtig en begin 2000. De twee kleinere kolonies daarentegen Middle Lawn Island en Small Island vertoonden een afname. De vestiging in de jaren zeventig van grote meeuwenkolonies (bestaand uit Grote Mantelmeeuw Larus marinus en Zilvermeeuw L. argentatus) dichtbij deze twee eilanden kan de populatie-afname op deze eilanden verklaren. Verschillen in habitatkwaliteit tussen de eilanden kan echter niet uitgesloten worden. Aan de andere kant leek massale predatie (een geschatte 49000 adulte vogels per jaar) van stormvogeltjes op Great Island, Witless Bay door grote meeuwen de broedpopulatie, die nu nog bestaat uit 270000 broedpaar niet gereduceerd te hebben. Hoewel het kolonies van Vaal Stormvogeltje in Newfoundland de laatste twee à drie decades voor de wind gaat, is een voortgaande monitoring aanbevolen gezien de potentiële bedreigingen door predatie (door meeuwen), gifstoffen, chronische olievervuiling en offshore olie- en gasproductie.

Appleton, D., Booker, H., Bullock, D.J., Cordrey, L. & Sampson, B. 2006. The Seabird recovery project: Lundy Island. Atlantic Seabirds 8(1/2): 51-60

The UK holds 93% of the world’s breeding populations of Manx Shearwater Puffinus puffinus. Lundy Island’s populations of Manx Shearwater and Puffin Fratercula arctica, another burrow-nesting seabird, are currently much lower than those reported over 100 years ago. A major factor responsible for these declines was believed to be predation by rats. In 2002 a programme to eradicate rats to benefit these seabirds was started. Both the Black and Brown Rats Rattus rattus and R. norvegicus occurred on the island. The former is rare in the UK but both are globally widespread and abundant, and both are predators of seabirds. The two-year eradication programme was completed in March 2004, since which there has been no evidence of rats. Monitoring will now focus on the populations and productivity of the target seabirds although an increase in the breeding populations is not expected in the short term.

HET ZEEVOGELHERSTELPROJECT OP HET EILAND LUNDY

Groot-Brittannië herbergt 93% van ‘s werelds broedpopulatie van Noordse Pijlstormvogel Puffinus puffinus. De populatie van Noordse Pijlstormvogel en Papegaaiduiker Fratercula arctica, een andere in holen broedende zeevogel, is momenteel veel lager dan honderd jaar geleden werd gemeld. Predatie door ratten werd geacht een belangrijke factor voor deze afname te zijn. In 2002 werd een programma gestart om ratten uit te roeien, met als doel om de populaties van deze zeevogels te herstellen. Zowel de Zwarte, als de Bruine Rat Rattus rattus en R. norvegivus kwamen op het eiland voor. Eerstgenoemde soort is zeldzaam in Groot-Brittannië, maar beide komen wereldwijd voor, zijn algemeen én prederen zeevogels. De twee jaar durende uitroeiingscampagne werd maart 2004 afgesloten en sindsdien is geen bewijs voor hun aanwezigheid. Hoewel een toename in de broedpopulatie niet op de korte termijn verwacht wordt zal monitoring nu geconcentreerd worden op de populaties en productiviteit van de doelsoorten Noordse Pijlstormvogel en Papegaaiduiker.

Patterson, A.J., 2006. The National Trust for Scotland’s seabird recovery programme: proposed Brown Rat eradication from the Inner Hebridean Islands of Canna and Sanday. Atlantic Seabirds 8(1/2): 61-72

The islands of Canna and Sanday are situated off the west coast of Scotland within the Inner Hebridean archipelago. The island of Canna is the largest being 5 mile long by 2 mile wide and Sanday 1½ mile long by ½ mile wide. The islands (excluding all inbye land) were designated an SSSI in 1987 and an SPA in 1997 for their seabird and raptor populations, particularly Manx Shearwater Puffinus puffinus, Shag Phalacrocorax aristotelis and White-tailed Eagle Haliaetuus albicilla. Studies carried out by The Highland Ringing Group have highlighted declines in several species of seabirds. The National Trust for Scotland in conjunction with the Highland Ringing Group investigated the cause of decline and brown rat was suspected to be the main cause. Some remedial work was carried out in 1997-1999 to prevent Manx Shearwater declining further but this species became extinct in 2000. Plans for a full rat eradication program were initiated in 1997 for the islands of Canna and Sanday and research into the environmental impact on other species for such a program were undertaken. A small mammal survey took place 1997-1999 since little was known on this group’s status. Studies found that there were few species on the islands and that numbers were low. It was found that Wood Mouse Apodemus sylvaticus had an interesting physiology and that further work would be needed to establish if this was genetically different from mainland species. However, this added to the project where this species had to be protected and samples are now in quarantine in Edinburgh Zoo until the eradication program has been completed. A rat distribution survey was carried out in the winter of 2000-2001 to determine their location and rough densities. There are several raptor species on the island and most do scavenge rabbits and rats which will be affected by poisoning. Though secondary poisoning in raptors using a 1st generation poison is unlikely, these risks had to be reduced to an acceptable level. A steering group was set up in 2003 to carry the project forward. LIFE-Nature fund application was made to Brussels and the Trust has now received full funding for the project.

DE ZEEVOGELHERSTELCAMPAGNE VAN THE NATIONAL TRUST FOR SCOTLAND: VOORSTEL TOT UITROEIÏNG VAN BRUINE RAT OP CANNA EN SANDAY

De eilanden Canna en Sanday liggen voor de westkust van Schotland, in de archipel van de Inner Hebrides. Met een lengte van 5 mijl en een breedte van 2 mijl is Canna het grootst; Sanday is 1½ bij ½ mijl groot. De eilanden kregen in 1987de status van Site of Special Scientific Interest (SSSI) en in 1997 de status van Special Protection Area (SPA, Vogelrichtlijngebied) vanwege de populaties van zeevogels en roofvogels, met name van Noordse Pijlstormvogel Puffinus puffinus, Kuifaalscholver Phalacrocorax aristotelis en Zeearend Haliaetuus albicilla. Onderzoek door The Highland Ringing Group toonde een afname van verschillende zeevogels aan. De National Trust for Scotland heeft, samen met The Highland Ringing Group, onderzocht wat de oorzaak van deze afname was; predatie door bruine ratten is waarschijnlijk de hoofdoorzaak. In 1997-1999 werden herstelmaatregelen genomen om verdere afname van Noordse Pijlstormvogel te stoppen, maar deze soort was in 2000 verdwenen. Plannen voor een campagne om ratten op Canna en Sanday uit te roeien werden in 1997 geïnitieerd, terwijl onderzoek naar de invloed van een dergelijke campagne op andere soorten werd opgezet. Een inventarisatie van kleine zoogdieren vond in 1997-1990 plaats, omdat er weinig bekend was over de status van deze groep. De inventarisaties lieten zien dat er een klein aantal soorten in lage aantallen op de eilanden voorkwam. Er werd vastgesteld dat de Bosmuis Apodemus sylvaticus een interessante fysiologie had, en dat verder onderzoek nodig is om vast te stellen of deze genetisch verschilt van de Bosmuizen op het vasteland. Een inventarisatie van de de verspreiding van ratten werd in de winter van 2000/2001 uitgevoerd. Op het eiland komen verschillende soorten roofvogels voor die foerageren op Konijnen en ratten en dientengevolge met gif in aanraking zullen komen. Hoewel secondaire vergiftiging van roofvogels bij een zogenoemd eerste generatie-gif onwaarschijnlijk wordt geacht, moeten de risico’s tot een aanvaardbaar niveau beperkt worden. In 2003 werd een stuurgroep in het leven geroepen om de campagne te volbrengen. Na een subsidieaanvraag bij het LIFE-Naturefonds heeft de Trust nu volledige subsidie voor het project ontvangen.

Yésou, P., 2006. The Balearic Shearwater Puffinus mauretanicus: a review of facts and questions. Atlantic Seabirds 8(1/2): 73-80

The systematic relationships of Puffinus mauretanicus, which breeds in the Balearic Islands in the western Mediterranean, have been disputed since its initial description as a subspecies of the Manx Shearwater P. puffinus. It is presently considered a species of its own, slightly differentiated from Yelkouan Shearwater P. yelkouan, a ‘sibling species’ which breeds elsewhere in the Mediterranean. However, birds seemingly intermediate between these two forms are breeding in Menorca, and further research is needed to confirm whether the two taxa really are different species. Bearing its limited breeding range and population size in mind, it is rather odd that the Balearic Shearwater has not been classified as threatened by BirdLife International in its Threatened Birds of the World, 2000. Since then, population studies have sounded the alarm, suggesting that the species might disappear within a few decades, and the Balearic Shearwater is now categorized as ‘Critically Endangered’. Published population estimates are not always reliable, however, and its population dynamics remains poorly understood. Threats are better known and include mammal predators at breeding sites, mortality induced by long-line fishing, and probably a greater difficulty to access food resources.

VALE PIJLSTORMVOGELS PUFFINUS MAURETANICUS: EEN OVERZICHT VAN VRAGEN EN FEITEN

De taxonomische status van de Vale Pijlstormvogel Puffinus mauretanicus, die op de Balearen in de westelijke Middellandse Zee broedt, is al onderwerp van discussie sinds dit taxon voor het eerst als ondersoort van de Noordse Pijlstormvogel P. puffnus werd beschreven. Tegenwoordig wordt dit taxon beschouwd als een soort, die weinig verschilt van Yelkouan Pijlstormvogel P. yelkouan, een ‘zustersoort’ die elders in de Middellandse Zee broedt. Op Menorca broeden echter vogels die schijnbaar intermediair zijn tussen beide taxa. Verder onderzoek is nodig om te bevestigen of het inderdaad verschillende soorten zijn. Gezien de beperkte broedverspreiding en populatiegrootte is het opmerkelijk dat de Vale Pijlstormvogel niet is geklassificeerd als bedreigd (“threatened”) in Threatened Birds of the World, 2000 van BirdLife International. Na deze publicatie werd de alarmbel geluid naar aanleiding van populatiestudies, die suggereerden dat deze soort binnen een paar decades zou kunnen uitsterven. Met als gevolg dat de Vale Pijlstormvogel nu in de categorie ernstig bedreigd (‘critically endangered’) valt. Gepubliceerde populatieschattingen blijken echter niet altijd betrouwbaar te zijn en over de populatiedynamica is weinig bekend. Er is meer bekend over bedreigingen, waaronder predatie door zoogdieren op broedplaatsen, sterfte door long-linevisserij en (mogelijk) grotere problemen om voedsel te vinden.

Levesque, A. & Yésou, P. 2006. Pre-breeding migration of Manx Shearwater Puffinus puffinus in the western Atlantic: new insight from a survey in Guadeloupe, Lesser Antilles. Atlantic Seabirds 8(1/2): 81-86

A sea-watching routine set up from 2001 to 2004 in Guadeloupe, Lesser Antilles, showed that large numbers of Manx Shearwaters Puffinus puffinus regularly migrate through this area from February to May, peaking in March. It has been estimated that each year on average 26,000 (95% confidence interval: 17,000-38,100) individuals are passing within 4 nautical miles off the coast, while more birds could be passing further offshore. It is suggested that these birds follow a northwestward direction from northern Brazil, and probably continue following the Gulf Stream up to their main summer range in northwestern Europe.

VOORJAARSTREK VAN NOORDSE PIJLSTORMVOGEL PUFFINUS PUFFINUS IN DE WESTELIJKE ATLANTISCHE OCEAAN: NIEUWE INZICHTEN DOOR ZEETREKTELLINGEN OP GUADELOUPE

Een zeetrektelprogramma dat van 2001 tot 2004 op Guadeloupe liep, liet zien dat grote aantallen Noordse Pijlstormvogels Puffinus puffinus van februari t.m mei, met een piek in maart, regelmatig door dit gebied trekken. Naar schatting passeren gemiddeld 26000 (95%-betrouwbaarheidsinterval 17000-38100) individuen binnen vier zeemijl van de kust, terwijl er meer vogels verder op zee kunnen passeren. Mogelijk volgen deze vogels een noordwestelijke koers vanaf Noord-Brazilië om vervolgens de Golfstroom te volgen naar hun belangrijkste zomergebieden in het noordwesten van Europa.

Thomas, R.J., Medeiros, R.J. & Pollard, A.L. 2006. Evidence for nocturnal inter-tidal foraging by European Storm-petrels Hydrobates pelagicus during migration. Atlantic Seabirds 8(1/2): 87-96

European Storm-petrels Hydrobates pelagicus have previously been assumed to be exclusively pelagic foragers during migration. However, in this paper we report evidence that migrating Storm-petrels also forage at night along beaches. We highlight the repeated occurrence of the inter-tidal crustaceans Eurydice naylori & E. affinis (Isopoda: Cirolanidae) in the regurgitated crop contents of European Storm-petrels captured for ringing during their northwards migration past SW Portugal. The combination of the fresh condition of these crustaceans, their habitat and limited inter-tidal distribution and their nocturnal pattern of activity, together indicate that the Storm-petrels which had eaten them had been foraging by night along the inter-tidal zone of sandy beaches. We also found subtidal Eurydice species in the regurgitated samples, including the offshore species E. inermis and E. truncata that are nocturnal vertical migrants to the sea surface, providing further clues as to the location and timing of Storm-petrel foraging. We highlight the insights into the foraging behaviour of migrating Storm-petrels that can be obtained from the study of their gut contents and the behaviour and ecology of their prey.

BEWIJS VOOR ‘S NACHT IN DE GETIJDEZONE FOERAGEREN DOOR STORMVOGELTJES HYDROBATES PELAGICUS TIJDENS DE TREK

Vroeger werd gedacht dat Stormvogeltjes Hydrobates pelagicus tijdens de trek uitsluitend pelagische foerageerders waren. In dit artikel presenteren we echter bewijs dat trekkende Stormvogeltjes ’s nachts ook bij het strand foerageren. We benadrukken het herhaaldelijk voorkomen van de intergetijden crustaceeën Eurydice naylori & E. affinis (Isopoda: Cirolanidae) in de uitgebraakte voedselresten van Stormvogeltjes die tijdens hun noordwaartse trek langs ZW-Portugal werden gevangen om geringd te worden. De combinatie van de ‘verse’ staat van deze crustaceeën, hun biotoop, de beperkte verspreiding in de intergetijdezone en hun nachtelijke activiteitspatroon, indiceert dat de Stormvogeltjes die deze soorten hadden gegeten ’s nachts in de intergetijdezone van zandstranden gefoerageerd hebben. We vonden ook Eurydice-soorten van de sublitorale zone in de uitgebraakte monsters, inclusief offshore-soorten E. inermis en E. truncata die beide ’s nachts naar het zeeoppervlak migreren, hetgeen eveneens een aanwijzing is voor de plaats waar én het tijdstip waarop Stormvogeltjes foerageren. We benadrukken de nieuwe inzichten in het foerageergedrag van Stormvogeltjes, die verkregen kunnen worden door analyse van hun maaginhoud en het gedrag en de ecologie van hun prooisoorten.