Titles, abstracts and Nederlandse samenvattingen

Barrett R.T., Lorentsen S-H. & Anker-Nilssen T. 2006. The status of breeding seabirds in mainland Norway. Atlantic Seabirds 8(3): 97-126

Approximately 2.9 million pairs of 18 seabird species breed along the mainland coast of Norway. Of these, 1.4 million pairs breed along the Barents Sea coast and 1.3 million pairs along the Norwegian Sea coast. The commonest species are the Atlantic Puffin Fratercula arctica (1.7 million pairs), the Black-legged Kittiwake Rissa tridactyla (336,000 pairs) and Herring Gull Larus argentatus (233,000 pairs). Norway has a considerable responsibility for a large part of the world’s seabirds as more than 10% of the total biogeographic population of all the present species breed on the Norwegian mainland, and seven of the twenty populations constitute (sometimes considerably) more than 25% of the world, Atlantic or European populations. While some species are increasing in numbers, those of the Atlantic Puffin, Black-legged Kittiwake, Common Guillemot Uria aalge and the northern subspecies of the Lesser Black-backed Gull Larus fuscus fuscus are all declining rapidly. It is feared that local populations of the Common Guillemot west of the North Cape will become extinct in the near future.

STATUS VAN BROEDENDE ZEEVOGELS OP HET VASTELAND VAN NOORWEGEN

Langs de kust van het vasteland van Noorwegen broedt ongeveer 2,9 miljoen paar verdeeld over 18 soorten zeevogels. Hiervan broedt 1,4 miljoen paar langs de Barentszee en 1,3 million pairs langs de Noorse Zee. De algemeenste soorten zijn Papegaaiduiker Fratercula arctica (1,7 miljoen paar), Drieteenmeeuw Rissa tridactyla (336.000 paar) en Zilvermeeuw Larus argentatus (233.000 paar). Noorwegen heeft een grote verantwoordelijkheid voor een groot deel van ‘s werelds zeevogels, aangezien meer dan 10% van de totale biogeografische populatie van de aanwezige soorten op het Noorse vasteland broedt en zeven van de twintig populaties bedragen (soms zelfs aanzienlijk) meer dan 25% van de wereld-, Atlantische of Europese populatie. Sommige soorten nemen in aantal toe. Papegaaiduiker, Drieteenmeeuw, Zeekoet Uria aalge en de noordelijke (onder)soort van de Kleine Mantelmeeuw Larus (fuscus) fuscus nemen alle in rap tempo af. Gevreesd wordt dat lokale zeekoetpopulaties ten westen van de Noordkaap in de nabije toekomst zullen uitsterven.

Ratcliffe N., Houghton D., Mayo A., Smith T. & Scott M. 2006. The breeding biology of terns on the Western Isles in relation to mink eradication. Atlantic Seabirds 8(3): 127-135

American Mink were introduced to Lewis in the 1950s and ‘60s, and their range expanded south to colonise North Uist by the late 1990s. Mink eradication was initiated in 1999 and the islands were almost entirely cleared by 2004. The breeding biology of terns on the Uists prior to colonisation by mink and after eradication was compared with that on Lewis where mink were present during the entire period. The results showed that nest survival was significantly higher on the Uists compared with Lewis in 2005, and this was largely explained by lower mammalian predation rates in the Uists. However, there was no significant additive effect of mink occupation on productivity across years. Productivity was mainly affected by year, with little evidence of differences between archipelagos within years. However, productivity was low in the only two years when good sample sizes were available in both archipelagos, probably due to poor food supply or inclement weather. In these situations, the effects of mink predation would be expected to be compensatory, since they were taking eggs and chicks that would probably have starved subsequently. Improved annual monitoring of colonies on both Uist and Lewis needs to be conducted in order to investigate the interactive effects of mink removal and food availability on tern productivity in the Western Isles.

BROEDBIOLOGIE VAN STERNS OP DE WESTERN ISLES IN RELATIE TOT VERDELGING VAN NERTSEN

De Amerikaanse nerts werd in de jaren ’50 en ’60 op Lewis geïntroduceerd en breidde zijn verspreidingsgebied zuidwaarts uit om North Uist in de late jaren ’90 te koloniseren. Verdelging van nertsen begon in 1999 en de eilanden waren in 2004 vrijwel nertsloos. De broedbiologie van sterns op de Uist-eilandjes (de Uists) voor de kolonisatie door nertsen en na de verdelging van deze soort werd vergeleken met de broedbiologie op Lewis, waar nertsen de gehele periode aanwezig waren. De resultaten lieten in 2005 een significant hoger nestsucces op de Uists zien in vergelijking met Lewis, hetgeen grotendeels verklaard werd door lagere predatie op de Uists. Er was echter geen significant toegevoegd effect van nerts op broedsucces in de verschillende jaren. Broedsucces werd grotendeels beïnvloed door het jaar, met nauwelijks bewijs voor verschillen tussen eiland(groep)en in de verschillende jaren. In de enige twee jaren dat er goede steekproeven genomen konden worden, was het broedsucces echter laag; waarschijnlijk als gevolg van een slecht voedselaanbod of ongunstig weer. In deze situatie is te verwachten dat het effect van predatie door nertsen gering is, aangezien ze eieren en kuikens eten die waarschijnlijk verhongerd zouden zijn. Verbeterde jaarlijkse monitoring van de kolonies op de Uists en Lewis is wenselijk om het gecombineerde effect van nertsverdelging en voedselaanbod op het broedsucces van sterns op de Western Isles te onderzoeken.